Historia

1955 – 1971 Teatr Klasyczny

W roku 1945 w podziemiach kamienicy przy ul. Marszałkowskiej 8 rozpoczęła działalność scena należąca do tak zwanych Miejskich Teatrów Dramatycznych. Funkcjonowała pod różnymi nazwami, między innymi jako Teatr Dzieci Warszawy i Teatr Młodej Warszawy. W roku 1955 została pod nazwą Rozmaitości przekazana jako scena filialna nowo utworzonemu Teatrowi Klasycznemu z siedzibą w północnym narożniku Pałacu Kultury i Nauki. Teatr Klasyczny prezentował regularny repertuar dramatyczny, a także spektakle dla dzieci i młodzieży. Kierowali nim kolejno: Emil Chaberski (1955 – 1961), Jerzy Kaliszewski (1962 – 1964), Ireneusz Kanicki (1965 – 1971).

1971 – 1982 Józef Szajna

W roku 1971 stanowisko dyrektora Teatru Klasycznego objął scenograf, reżyser i malarz, a także teoretyk teatru Józef Szajna. Współtwórca i wieloletni kierownik awangardowego Teatru Ludowego w Nowej Hucie, jeden z najbardziej wyrazistych stylistycznie artystów polskiego teatru, Szajna postanowił przekształcić instytucję w scenę studyjną, eksperymentalną, otwartą na poszukiwania formalne. Z początkiem roku 1972 scena przy ulicy Marszałkowskiej 8 zaczęła funkcjonować samodzielnie jako Teatr Rozmaitości. Tam przeniosła się część zespołu aktorskiego i tam dogrywano repertuar z poprzednich sezonów. Nowe programy powstawały we współpracy z Teatrem Satyryków STS. Scena w Pałacu Kultury i Nauki z dniem 1 lutego zmieniła nazwę na Teatr Studio. W tym samym roku przy teatrze utworzona została galeria sztuki współczesnej. Cztery lata później zainaugurowano działalność małej sceny – Malarni.

W swoich kolejnych przedstawieniach Szajna rozwijał swój charakterystyczny styl, wypracowywany konsekwentnie od czasu współpracy z Jerzym Grotowskim przy inscenizacji Akropolis Stanisława Wyspiańskiego w Teatrze Laboratorium 13 Rzędów w Opolu w roku 1962. Odwołując się do swojego doświadczenia obozowego, Szajna pokazywał na scenie świat po Zagładzie. Ograniczał rolę słowa do niezbędnego minimum, poszukując odmiennych środków ekspresji w dynamicznej interakcji między aktorem a umieszczonymi w przestrzeni scenicznej obiektami, co sytuowało jego autorski teatr na pograniczu sztuk plastycznych i performatywnych.

Ten rodzaj poszukiwań formalnych powodował, że już od pierwszego sezonu swojej dyrekcji Szajnie udało się zbudować silną tożsamość Teatru Studio w wyraźnej opozycji do mieszczącego się po drugiej stronie Placu Defilad Teatru Dramatycznego, który pod kierownictwem Gustawa Holoubka kładł nacisk na repertuar literacki i psychologiczne aktorstwo. Zrealizowane tu przez Szajnę przedstawienia autorskie: Witkacy (1972, 1975), Gulgutiera (z Marią Czanerle, 1973), Replika (1973), Dante (1974), Cervantes (1976), Majakowski (1978) oraz inscenizacje: Dobrodziej złodziei Karola Irzykowskiego i Henryka Mohorta (1975), Śmierć na gruszy Witolda Wandurskiego (1978) były ważnymi wydarzeniami artystycznymi. Prezentowane podczas licznych zagranicznych tournées, między innymi w Niemczech, Holandii, Francji, Hiszpanii, Norwegii, Finlandii, Stanach Zjednoczonych i Meksyku, umacniały wysoką pozycję polskiej sztuki za granicą.

W Teatrze Studio pracowali też między innymi: Lidia Zamkow (Komu bije dzwon Ernesta Hemingwaya, 1972; Sen Fiodora Dostojewskiego, 1973), Helmut Kajzar (Sędziowie Stanisława Wyspiańskiego, 1972; Rycerz Andrzej, 1974), Stanisław Różewicz (Puszka Pandory Franka Wedekinda, 1976), Hanna Skarżanka (Medea Eurypidesa, 1977), Andrzej Markowicz (Matuzalem… Yvana Golla, 1977; Giganci z gór Luigiego Pirandella, 1979) i Henryk Baranowski (Proces Franza Kafki, 1980). Wybitne i ważne kreacje tworzyli: Olga Bielska, Jolanta Hanisz, Leszek Herdegen, Jacek Jarosz, Ewa Kozłowska, Tomasz Marzecki, Wiesława Niemyska, Helena Norowicz, Antoni Pszoniak, Józef Wieczorek i – przede wszystkim – Irena Jun i Stanisław Brudny.

10 lipca 1980 roku nazwa instytucji została zmieniona na Centrum Sztuki „Studio” – Teatr Galeria.

1982 - 1997 Jerzy Grzegorzewski

Nazajutrz po wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego Szajna złożył rezygnację. Nie została przyjęta z przyczyn formalnych, jego umowa mogła zostać rozwiązana dopiero z końcem marca. W związku z sytuacją polityczną zapadła decyzja o rozdziale kompetencji kierowniczych. Z początkiem roku 1982 na stanowisko dyrektora naczelnego powołany został wicedyrektor Wydziału Kultury m.st. Warszawy i przyszły Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego Waldemar Dąbrowski. Na stanowisko dyrektora artystycznego Szajna zarekomendował Jerzego Grzegorzewskiego. Osoba Grzegorzewskiego, reżysera, scenografa i dramaturga, który w połowie lat siedemdziesiątych ugruntował swoją artystyczną pozycję, stanowiła gwarancję zachowania eksperymentalnego charakteru sceny. Władzom, które zwróciły się do niego z propozycją objęcia sceny, artysta postawił warunek: przyjmie nominację, jeżeli otrzyma zgodę na przygotowanie polskiej prapremiery Parawanów Jeana Geneta, sztuki dotychczas konsekwentnie odrzucanej przez cenzurę. Zamierzona przez reżysera prowokacja dla urzędników okazała się jednak zbyt subtelna.

W roku 1984 Centrum Sztuki „Studio” poszerzyło swoją działalność. Przy teatrze zaczęła funkcjonować utworzona przez dyrektora Polskiej Orkiestry Kameralnej Franciszka Wybrańczyka i dyrygenta Yehudiego Menuhina orkiestra Sinfonia Varsovia. Uruchomiona została również pracownia filmowa pod kierownictwem Jerzego Karpińskiego, której zadaniem było dokumentowanie bieżącej działalności artystycznej, przygotowywanie projekcji dla teatru i galerii, a także gromadzenie wideoteki. 24 lutego 1985 roku, w setną rocznicę urodzin autora koncepcji Czystej Formy, Centrum Sztuki „Studio” otrzymało imię Stanisława Ignacego Witkiewicza.

Po odejściu Dąbrowskiego w roku 1990 Grzegorzewski przejął kompetencje dyrektora naczelnego.

Piętnaście lat dyrekcji Grzegorzewskiego to okres świetności Teatru Studio. Reżyser kontynuował kierunek wytyczony przez Szajnę, zachowując eksperymentalny charakter sceny, a jednocześnie odcisnął na niej piętno własnej artystycznej indywidualności. Autorski charakter jego teatru, który wykorzystywał poetyckie i plastyczne osiągnięcia dojrzałego modernizmu oraz przed- i powojennej awangardy, a jednocześnie stawiał bardzo wysokie wymagania aktorom, sprawiał, że w latach osiemdziesiątych i na początku lat dziewięćdziesiątych Teatr Studio stanowił jedną z najciekawszych propozycji teatralnych stolicy. Zrealizował tu kilkanaście przedstawień. Do najważniejszych należą inscenizacje: Parawany Jeana Geneta (1982), Pułapka Tadeusza Różewicza (1984), Dziady: improwizacje według Adama Mickiewicza (1987) i Śmierć Iwana Iljicza według Lwa Tołstoja (1991); a także spektakle autorskie: Powolne ciemnienie malowideł (1985), Tak zwana ludzkość w obłędzie (1987), Miasto liczy psie nosy (1991), Jagogogo kocha Desdemonę (1994).

Grzegorzewski proponował współpracę twórcom pozostającym w kręgu teatru formalnego. Swoje spektakle  w Teatrze Studio reżyserowali między innymi: Henryk Baranowski (Gnijący brzeg. Materiały do Medei. Krajobraz z Argonautami  Heinera Müllera, 1985), Jerzy Kalina (Pielgrzymi i tułacze, 1989), Mariusz Treliński (Lautréamont: Sny Lautréamont: Sny według Isidore’a Ducasse’a, 1992), Ewa Bułhak (Ofiary obowiązku Eugene’a Ionesco, 1993; Mizantrop Moliere’a, 1995) i Zbigniew Brzoza (Kartoteka Tadeusza Różewicza, 1989; Godzina, w której nie wiedzieliśmy nic o sobie nawzajem Petera Handkego, 1996). W roku 1992 Grzegorzewski zaprosił Szajnę do przygotowania nowej wersji Dantego.

Na szczególną uwagę zasługuje kilkuletnia współpraca z Tadeuszem Łomnickim, która zaowocowała legendarnym przedstawieniem Ostatniej taśmy (1985). Pozostałe spektakle z jego udziałem: Komedia (1985), Katastrofa (1986) i Końcówka (1986), a także monodram Ireny Jun, złożony z Nie ja, Kołysanki i Kroków (1985), wszystkie w reżyserii Antoniego Libery, należą do najważniejszych realizacji dramatów Samuela Becketta w polskim teatrze.

Wielkim osiągnięciem Grzegorzewskiego było stworzenie jednego z najlepszych po rozpadzie Teatru Dramatycznego Gustawa Holoubka zespołów aktorskich w Warszawie. Prócz dawnych aktorów Szajny, na scenie Teatru Studio występowali regularnie lub gościnnie: Mariusz Benoit, Andrzej Blumenfeld, Teresa Budzisz-Krzyżanowska, Stanisława Celińska, Krzysztof Chamiec, Anna Chodakowska, Bogusław Linda, Olgierd Łukaszewicz, Krzysztof Majchrzak, Mieczysław Milecki, Ewa Mirowska, Jan Peszek, Anna Romantowska, Zdzisław Tobiasz, Marek Walczewski, Jerzy Zelnik, a także legenda polskiego baletu, wybitny tancerz Stanisław Szymański. Swoje pierwsze ważne role zagrali tu między innymi: Zbigniew Zamachowski, Wojciech Malajkat, Joanna Trzepiecińska, Maria Peszek, Magdalena Warzecha i Redbad Klijnstra.

1997 - 2006 Zbigniew Brzoza

W styczniu roku 1997 Grzegorzewski przyjął złożoną mu rok wcześniej propozycję objęcia dyrekcji odbudowanego po pożarze Teatru Narodowego. Odchodząc, zabrał ze sobą część zespołu aktorskiego. Kierownictwo Teatru Studio przekazał Zbigniewowi Brzozie (dyrektor artystyczny) i Krzysztofowi Kosmali (dyrektor naczelny).

Brzoza, który za dyrekcji Grzegorzewskiego dał się poznać jako twórca wrażliwy na napięcia pomiędzy aktorem i przestrzenią sceniczną, zrezygnował jednak z poszukiwań formalnych. W centrum jego zainteresowań znalazła się dramaturgia współczesna, przede wszystkim austriacka (Petera Turriniego: Nareszcie koniec, 1998; Miłość na Madagaskarze, 2000; Pasja, 2007) i brytyjska (Mała Steinberg Lee Halla, 2001; Więź Rony Munro, 2004). Ważnym wydarzeniem artystycznym stała się przygotowana przez niego premiera spektaklu muzycznego Bal pod Orłem (2003) według głośnego widowiska Le Bal w reżyserii Jeana-Claude’a Penchenata.

Jedyne przedstawienia z tego okresu, które nawiązywały do awangardowych tradycji Teatru Studio, to: polska prapremiera Zachodniego wybrzeża Bernarda-Marie Kolt’sa w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego (1998) i autorskie Prze(d)stawienie Agaty Dudy-Gracz według Merlina albo ziemi jałowej Tankreda Dorsta (2006).

Do gościnnych realizacji Brzoza zapraszał wybitnych twórców teatru litewskiego: Oskarasa Koršunovasa (Bam Daniła Charmsa, 1989; Sanatorium pod Klepsydrą według Brunona Schulza, 2001) i Rimasa Tuminasa (Sługa dwóch panów Carla Goldoniego, 2006). Nawiązał regularną współpracę z Piotrem Cieplakiem (Taka Ballada, 1999; Kubuś P. według Alana Alexandra Milne’a, 1999; Muzyka ze słowami, 2002). Stałym punktem repertuaru były, cieszące się dużą popularnością, kameralne spektakle Ireny Jun (Biesiada u hrabiny Kotłubaj według Witolda Gombrowicza, 2004; Filozofia po góralsku według Józefa Tischnera – z Wiesławem Komasą, 2005). W programie znalazły się też recitale aktorek Teatru Studio: Edyty Jungowskiej (Gotujący się pies, 2000) i Ewy Błaszczyk (Nawet gdy wichura, 2006).

2007 - 2009 Bartosz Zaczykiewicz

Powołanie na stanowisko dyrektora artystycznego i naczelnego Bartosza Zaczykiewicza miało stanowić próbę odświeżenia Teatru Studio, który od kilku lat przestał być ośrodkiem poszukiwań formalnych i zatracił swój indywidualny charakter. Wbrew oczekiwaniom Zaczykiewicz nie powtórzył jednak sukcesu Teatru im. Jana Kochanowskiego w Opolu, którym z powodzeniem kierował przez osiem poprzednich sezonów. Nie udało mu się wypracować określonego profilu sceny ani zaproponować spójnej linii repertuarowej.

Swój program Zaczykiewicz oparł przede wszystkim na kontynuowaniu rozpoczętej w Opolu współpracy z Markiem Fiedorem (Bitwa pod Grunwaldem według Tadeusza Borowskiego, 2008; Oczarowanie według Hermanna Brocha, 2010). Pojedyncze spektakle przygotowywali młodzi twórcy, między innymi: Michał Siegoczyński (HollyDay według Trumana Capote’a, 2008), Michał Zadara (Każdy/a, 2008), Paweł Aigner (Pantaleon i wizytantki według Maria Vargasa Llosy, 2008), Wojciech Klemm (Yerma Federica Garcíi Lorki, 2009) i Tomasz Hynek (Nienasycenie według Witkiewicza, 2009). Sam wyreżyserował tylko jedno przedstawienie (Obrock według Witkiewicza, 2008).

Z dniem 1 stycznia 2008 roku, wraz z oddzieleniem Sinfonii Varsovii od teatru na mocy uchwały Rady m.st. Warszawy, przestało istnieć Centrum Sztuki. Od tej pory scena funkcjonuje pod nazwą Teatr Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza – Galeria. Zaczykiewicz ograniczył rolę galerii. Zlikwidował pracownię filmową, której zbiory przejął Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego. Dwa i pół sezonu jego dyrekcji to trudny czas dla Teatru Studio. W połowie 2009 roku Zaczykiewicz podał się do dymisji.

2010 - 2012 Grzegorz Bral

Z początkiem roku 2010 na kierowniczym stanowisku zastąpili go Grzegorz Bral (dyrektor artystyczny) i Maciej Klimczak (dyrektor naczelny). Bral, twórca alternatywnego Teatru Pieśń Kozła i dyrektor międzynarodowego Brave Festival, miał ponownie otworzyć Teatr Studio na eksperyment.

Próba znalezienia kompromisu między teatrem alternatywnym i teatrem instytucjonalnym nie powiodła się. Zrealizowane w Teatrze Studio przedstawienia Brala (Ćwiczenia z Ionesco, 2011; Idiota według Fiodora Dostojewskiego, 2011; Sierpień Tracy’ego Lettsa, 2012) nie dorównywały poziomem jego autorskim projektom, prezentowanym gościnnie, jak Macbeth czy Szukając Leara: Oratorium. Jednocześnie polityka Klimczaka konsekwentnie prowadziła Teatr Studio w kierunku sceny impresaryjnej. Spośród nielicznych premier wyróżniły się autorski spektakl Pawła Passiniego Artaud. Sobowtór i jego teatr (2011), a także przygotowana przez Grzegorza Wiśniewskiego inscenizacja Józefa i Marii Petera Turriniego (2011) z wybitnymi kreacjami Ireny Jun i Stanisława Brudnego.

W teatrze odbywały się prowadzone przez Brala i Majchrzaka warsztaty aktorskie, a także jednorazowy warsztat dla studentów reżyserii.

W czerwcu roku 2010 swoją działalność zainaugurowała koordynowana przez Mateusza Żurawskiego Pracownia JG, której zadaniem jest gromadzenie, opracowywanie i udostępnianie dokumentacji działalności artystycznej Jerzego Grzegorzewskiego. W jej ramach od 8 kwietnia 2011 roku funkcjonuje przygotowane we współpracy z Instytutem Teatralnym wirtualne archiwum teatru Jerzego Grzegorzewskiego (www.jerzygrzegorzewski.pl).

2012 -  Agnieszka Glińska

15 lipca 2011 roku Macieja Klimczaka na stanowisku dyrektora naczelnego zastąpił dyrektor Teatru Polonia i Och-teatru Roman Osadnik.
1 września 2012 roku kierownictwo artystyczne Teatru Studio objęła reżyserka i aktorka Agnieszka Glińska.

Archiwum Jerzego Grzegorzewskiego

9 kwietnia 2010 roku minęła piąta rocznica śmierci Jerzego Grzegorzewskiego. Zaplanowany wówczas projekt Archiwum JG powstał z myślą o tym, aby przypomnieć wybitnego artystę i człowieka teatru: reżysera, scenografa i dramaturga, dyrektora teatrów, a także stworzyć wirtualną przestrzeń, umożliwiającą gromadzenie, opracowywanie i udostępnianie rozproszonej dokumentacji jego wszechstronnej działalności.

Archiwum JG obejmuje informacje o zrealizowanych przez Jerzego Grzegorzewskiego spektaklach, pracach reżyserskich, scenograficznych i dramaturgicznych, wywiady i teksty własne, recenzje i artykuły, dokumentację fotograficzną i audiowizualną. Jego zawartość będzie się sukcesywnie powiększać w miarę docierania do kolejnych dokumentów, pozyskiwania praw autorskich do ich publikacji, a także powstawania kolejnych not, składających się na encyklopedyczny przewodnik po teatrze Jerzego Grzegorzewskiego.

Archiwum JG to pierwszy ślad istnienia przyszłej instytucji kultury, poświęconej osobie i twórczości Jerzego Grzegorzewskiego, której fundamentem jest Pracownia JG, działająca w ramach Teatru Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza. Projekt powstał we współpracy z Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego.

www.jerzygrzegorzewski.pl

Wynajem teatru

Szanowni Państwo,

Teatr Studio oferuje do wynajęcia swoje sceny/foyer/kawiarnię.
Terminy oraz warunki wynajmu są ustalane indywidualnie.
Oczekujemy na kontakt

Zapraszamy do zapoznania się z ofertą tutaj

Agata Kabat; tel. 505 103 886
e-mail: agata.kabat@teatrstudio.pl

Zuzanna Dziekiewicz-Paściak
e-mail: zuzanna.dziekiewicz@teatrstudio.pl

Aktorki Lena Frankiewicz

fot. Robert Jaworski

W 1998 roku ukończyła szkołę muzyczną II stopnia (klasa fortepianu) w Toruniu; w 2002 wydział aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Po studiach aktorskich rozpoczęła naukę na Wydziale Wokalnym we Wrocławskiej Szkole Jazzu w klasie Grażyny Łobaszewskiej. W latach 2000-2003 występowała gościnnie w Teatrze Starym w Krakowie w spektaklach /Faust/ w reż. Jerzego Jarockiego oraz w /Iwonie, Księżniczce Burgunda/ w reż. Grzegorza Jarzyny. W latach 2002-2008 była związana z Wrocławskim Teatrem Współczesnym. Tam też wystąpiła m.in. w przedstawieniach: /Królewna Orlica/ ( w tytułowej roli), /Zwycięstwo/, /Miłość do trzech pomarańczy/, /Niskie łąki/, /Przytuleni/. Występowała również gościnnie w Teatrze Powszechnym w spektaklu /Lot nad kukułczym gniazdem/ w reż. Jana Buchwalda. Z Teatrem Studio w Warszawie związana jest od 2008 roku. W spektaklu Grzegorza Brala /Ćwiczenia z Ionesco/ wcieliła się w role uczennicy oraz Angielki. W 2009 roku zadebiutowała jako reżyserka. Przygotowała spektakl /60/09/ według własnego scenariusza. W 2010 w ankiecie /Najlepszy, Najlepsza/ miesięcznika Teatr, przedstawienie to zostało uznane za najlepszy debiut reżyserski.

Lena jest również wokalistką jazzową. Swoje umiejętności zaprezentowała m.in. śpiewając standardy jazzowe z repertuaru Billie Holiday w spektaklu /Amerykański blues/ w reżyserii Krystyny Meisssner.

Monika Obara

fot. Robert Jaworski

Ukończyła wydział aktorski w Państwowej Wyższej Szkole Teatru i Telewizji w Łodzi. Jest również absolwentką Szkoły Muzycznej I i II stopnia w Lublinie. W latach 2004 – 2005 związana z Teatrem Polskim im. H. Konieczki w Bydgoszczy. Od 2006 roku aktorka Teatru  Studio. Zagrała w /Pasji/ Petera Turriniego w reżyserii Zbigniewa Brzozy, w /Bitwie pod Grunwaldem/ Tadeusza Borowskiego w reżyserii Marka Fiedora, w /Nienasyceniu/ Stanisława Ignacego Witkiewicza w reżyserii Tomasza Hynka, w /Yermie/ F. G. Lorki w reżyserii Wojtka Klemma, w /Oczarowaniu/ Hermanna Brocha w reżyserii Marka Fiedora Za rolę Klarysy w przedstawieniu /Sługa dwóch Panów/ w reżyserii Rimasa Tuminasa otrzymała nagrodę Feliksa Warszawskiego za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą. W 2005 roku otrzymała nagrodę polskiego radia PIN za rolę Merylin Mongoł w spektaklu /Merylin Mongoł/ w reżyserii Zbigniewa Brzozy. Ponadto występowała gościnnie w takich produkcjach telewizyjnych jak, /Usta, Usta/, /Szpilki na Giewoncie/ czy /Klan/.

Monika Świtaj

fot. Robert Jaworski

Ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie. Po dyplomie zaangażowana w Teatrze Dramatycznym, zadebiutowała rolą Albertynki w Operetce W. Gombrowicza w reż. Macieja Prusa. Następną ważną rolą była tytułowa postać w Świętej Joannie G. Bernarda Shawa w reż. Waldemara Śmigasiewicza. Z Teatrem Studio jest związana od 1985 roku. Występowała m.in. jako Polly w Operze za trzy grosze B. Brechta w reż. Jerzego Grzegorzewskiego, Becky Lou w Kłach zbrodni S. Sheparda w reż. Davida Schweitzera, w Zagraj to jeszcze raz, Sam w reż. Adama Hanuszkiewicza, a także jako Otla (w języku niemieckim) w Pułapce T. Różewicza w reż.
Jerzego Grzegorzewskiego. Dwa lata spędziła w Wiedniu, gdzie studiowała śpiew w Hochschule für Musik i grała w przedstawieniach. W operze w Grazu wystąpiła w głównej roli Lucy w musicalu Nosferatu. Po powrocie do Polski zagrała Aldonzę Dulcyneę w musicalu Człowiek z La Manchy w reż. Jerzego Gruzy. Zagrała m.in.: w Godzinie w której nie wiedzieliśmy nic o sobie nawzajem oraz w Balu pod Orłem w reż. Zbigniewa Brzozy. Do jej ważniejszych ról filmowych należą: królowa Luiza w serialu Napoleon i Europa (w języku francuskim) w reż. Krzysztofa Zanussiego, główna rola w serialu Kuchnia polska w reż. Jacka Bromskiego, role w australijskim serialu Czarownik i amerykańskim filmie White Raven, a także Ewa w Ekstradycji i jedna z głównych ról w serialu Trzy szalone zera. Obecnie występuje w Teatrze Studio w przedstawieniu Ćwiczenia z Ionesco w reż. Grzegorza Brala i Krzysztofa Majchrzaka oraz Sześć i pół kobiety w reż. Piotra Cieślaka.

Ewa Błaszczyk

fot. Robert Jaworski

Ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie. Aktorka teatralna i filmowa, pieśniarka. Wiele lat występowała w kabarecie Jana Pietrzaka /Pod Egidą/. Śpiewała na przeglądach poezji śpiewanej, a także na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu, festiwalach w Opolu, Sopocie i innych. Do ważniejszych ról teatralnych należą: Pani w /Drodze do Damaszku/ w reżyserii  Adama Hanuszkiewicza; Greta w /Die Falle/ w reżyserii Jerzego Grzegorzewskiego (Wienner Fest Wochen – wersja niemiecka), Monika  w /Wybrzeżu zachodnim/  w reżyserii  Krzysztofa  Warlikowskiego, Fay  w spektaklu /Więź/ w reżyserii Zbigniewa Brzozy. Jest autorką monodramu /Rok magicznego myślenia/ (spektakl powstał pod opieką artystyczną Bartosza Zaczykiewicza, we współpracy reżyserskiej z Adamem Biernackim). Ewa Błaszczyk jest autorką recitali: /E. Stachura/, /Fotografie/, /Nie żałuję/, /Tam gdzie nie widać oczu/, /Nawet, gdy wichura/.

Stworzyła wiele ról filmowych m.in. w  filmie /Nadzór/ w reżyserii Wiesława Saniewskiego (za tę rolę otrzymała nagrodę Fipresci na festiwalu w Manheim oraz główną nagrodę aktorską na Festiwalu Filmów w Gdańsku), /Bezmiar sprawiedliwości/ reż. W. Saniewski, /Bluszcz/ H. Włodarczyk, /Kornblumenblau/,  L. Wosiewicz, /Hanussen/,  I. Szabo, /Schon war die Zeit/,  L. Hiemer K. Gietinger, /Ein Sohn aus gutem Haus// K. Brandauer, /Dekalog IX/,  Krzysztofa Kieślowskiego, /Nic śmiesznego/,  M. Koterski, /Kameleon/,  J. Kijowski. Wydała płyty: /Nerwica w granicach normy/, /Nie żałuję/, /Tam gdzie nie widać oczu/, /Nawet, gdy wichura/.

Od 2002 r. – założycielka, fundatorka (z ks. W. Drozdowiczem) i prezes organizacji pożytku publicznego  Fundacji /Akogo?/,  mającej na celu pomoc dzieciom po najcięższych urazach mózgu .

Irena Jun

fot. Robert Jaworski

Absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Od wielu lat związana z warszawskim Teatrem Studio. Tu, w zespole Józefa Szajny, a potem Jerzego Grzegorzewskiego zagrała w ich najważniejszych spektaklach nagradzanych w wielu krajach świata. Dzięki kreacjom stworzonym w przedstawieniach Antoniego Libery została uznana za jedną z najwybitniejszych na świecie aktorek beckettowskich. Występowała w teatrze francuskim. Jest ceniona jako wybitna recytatorka i monodramistka. Pasjonuje się interpretacją tekstu poetyckiego. W swoim Jednoosobowym Teatrze Poezji od lat realizuje spektakle poetyckie grane i nagradzane w kraju i za granicą. Stale współpracuje z Teatrem Polskiego Radia, ma w swoim dorobku także kilkanaście ról w Teatrze Telewizji. Jako reżyser zrealizowała wiele przedstawień odkrywając dla teatru dramatycznego arcydzieła literatury ze szczególnym uwzględnieniem klasyki polskiej. Zajmuje się różnymi formami edukacji teatralnej. Jest wykładowcą Akademii Teatralnej w Warszawie, prowadzi warsztaty, jest jurorem ogólnopolskich konkursów recytatorskich i festiwali teatralnych.

Wielokrotnie nagradzana na festiwalach i przeglądach teatralnych, m.in. WROSTJA/OFTJA (Wrocław) – za wykonanie /Sonaty księżycowej/ wg wierszy Yannisa Ritsosa i Jorgosa Seferisa, za /Pastorałki polskie/ Jerzego Harasymowicza, za monodram /Śmierć Ofelii/ wg Stanisława Wyspiańskiego, za monodram /Czarownica musi przyjść/, za monodram /Pan Tadeusz/  wg Adama Mickiewicza. Otrzymała nagrody im. I. Rzeszowskiej, Nagrodę Publiczności im. Lidii Zamkow i Leszka Herdegena; OPZTMF/KONTRAPUNKT (Szczecin) – Wielką Nagrodę Publiczności za spektakl /Pastorałki polskie/ Jerzego Harasymowicza; OKT „Klasyka Polska” (Opole) – za rolę kobiecą w przedstawieniu /Biesiada u hrabiny Kotłubaj/ wg Witolda Gombrowicza, za rolę Wernyhory w przedstawieniu /Wesele/ Stanisława Wyspiańskiego; Nagrodę Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy – za oryginalną realizację tekstu poetyckiego w spektaklu /Utwór o matce i ojczynie/. Nagrodzona Feliksem Warszawskim – za rolę w przedstawieniu /Biesiada u hrabiny Kotłubaj/ wg Witolda Gombrowicza, Złotą Maską za reżyserię /Ballad i romansów/ A. Mickiewicza w Teatrze Polskim im. St. Wyspiańskiego w Katowicach.Odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Złotym Medalem Zasłużonych Kulturze Gloria Artis.

Elżbieta Piwek

Zadebiutowała w 1978 roku. Związana z Teatrem im. Jana Kochanowskiego w Opolu. Od września 2008 aktorka Teatru Studio.

Jej ważniejsze role teatralne to: Paulina w /Białym małżeństwie/ Tadeusza Różewicza w reżyserii Marcina Januszkiewicza (1979), Viola w Wieczorze trzech króli Williama Szekspira w reżyserii Marcela Kochańczyka (1980), Zuzanna w Weselu Figara P. de Beaumarchais/ego w reżyserii Mikołaja Grabowskiego (1980), Anna w Gwiazdach na porannym niebie Aleksandra Galina w reżyserii Gienadija Kosiukowa (1989) Ćma – Major w Happy End Dorothy Lane i Bertolda Brechta w reżyserii Szczepana Szynko (1992) Lady Macbeth Tragedia Macbetha Williama Szekspira Toine Piaf P.Gems, w reżyserii Jana Szurmieja (1993), Lenny w Zbrodniach serca B. Henley w reżyserii Jana Nowara (1994),  Alicja w Play Strindberg Totentanz  Friedricha Dürrenmata w  reżyserii Andro Endukidze (1994), Maryla w Ani z Zielonego Wzgórza wg. L.M. Montgomery w reżyserii Jana Szurmieja (1996), Fiokła w Ożenku Nikołaja Gogola w reżyserii Adama Orzechowskiego (1997), Rena w Hipnozie Antoniego Cwojdzińskiego w reżyserii Tomasz Obara (1998), Arkadina w Czajce Antoniego Czechowa w reżyserii Iwony Kempy (1999), Rachel w Weselu, weselu wg Stanisława Wyspiańskiego, Teatr Eko Studio, reż Andrzej Czernik (2000) Adelajda w Tajemniczym Mr Love K. Leach w reżyserii Bartosza Zaczykiewicza (2001), Kate w Kalece z Inishman Martina McDonagha w reżyserii Bartosza Zaczykiewicza (2001), Józefa w Matce Joannie od Aniołów wg. Jarosława Iwaszkiewicza w reżyserii Marka Fiedora (2002), Hrabina Respektowa w Niepoprawnych Juliusza Słowackiego w reżyserii Bartosza Zaczykiewicza (2003), Anna w Formacie: rewizor wg Nikołaja Gogola w reżyserii Marka Fiedora (2003),  Matka w Żabiej królowej  Kerstein Specht w reżyserii Krzysztofa Rekowskiego (2004), Klytajmestra w Ifigenii w Aulidzie wg Eurypidesa w reżyserii Pawła Passiniego (2005), Mag Folan w Królowej piękności z Leenane Martina McDonagha w reżyserii Bartłomieja Wiszomirskiego (2006), Kobyła Siostrzyczka w Bardzo prostej historii Mariji Łado w reżyserii Bartosza Zaczykiewicza (2007), Helen w Grubej świnii Neil LaBute w reżyserii Bogdana Toszy (2007), Waleria w Opowieścich lasku Wiedeńskiego   Odona von Horwatha, w reżyserii Mai  Kleczewskiej (2008), Matka w Nienasyceniu Stanisława Ignacego Witkiewicza w reżyserii Tomasza Hynka (2009), Milandowa w Oczarowaniu Hermanna Brocha w reżyserii Marka Fiedora (2010).

Joanna Trzepiecińska-Anderman

fot. Robert Jaworski

Absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Zadebiutowała w 1987 roku w spektaklu /Bezimienne dzieło/ Stanisława Ignacego Witkiewicza, w reżyserii Jana Englerta na scenie warszawskiego Teatru Polskiego. W Studio pojawiła się jeszcze za dyrekcji Jerzego Grzegorzewskiego. Wystąpiła wówczas w większości jego głośnych spektakli: /Usta milczą, dusza śpiewa/, /Wujaszek Wania/, /10 portretów z czajką w tle/, /Opera za 3 grosze/, a także w /Mizantropie/. Zagrała główną rolę w kontrowersyjnym monodramie Ester Vilar pod tytułem /Amerykańska papieżyca/, gdzie wcieliła się w  rolę Ojca Świętego rodzaju żeńskiego. Jej głośną rolą byłą także Inna w spektaklu /Merylin Mongoł/ Mikołaja Kolady, w reżyserii Zbigniewa Brzozy.  Do jej ostatnich ról należą m.in. Claire w spektakl /Dowód/ Davida Auburna w reżyserii Andrzeja Seweryna, Eve w spektaklu /Strategia motyli/ Esther Vilar, w reżyserii Zdzisłąwa Dereweckiego, zagrała także w spektaklu /Krzysztof M. Hipnoza/, w reżyserii Krzysztofa Materny. W roku 2008 za rolę Claire w sztuce pt. /Dowód/, granej w Teatrze Polonia otrzymała nominację do prestiżowej nagrody Feliksa. Joanna Trzepiecińska jest także uznaną aktorką filmową. Dość szybko, bo jeszcze na rok przed ukończeniem szkoły teatralnej, stała się popularna – głównie dzięki roli Joanny, głównej bohaterki serialu TVP /Rzeka kłamstwa/ (1987). Kolejny głośny film z jej udziałem to /Papierowe małżeństwo/. W 1992 roku Trzepiecińska otrzymała nagrodę tygodnika /Film/- Złotą Kaczkę w kategorii: najlepsza polska aktorka 1991 roku. W tym samym roku na FPFF w Gdyni była nominowana za film /Nad rzeką, której nie ma/, do nagrody za pierwszoplanową rolę kobiecą. Zagrała potem w sensacyjnym filmie politycznym Tomasza Wiszniewskiego Kanalia (1990) z Adamem Ferencym, horrorze /Powrót wilczycy/ (1990) u boku Jerzego Zelnika i telewizyjnym filmie Piotra Łazarkiewicza /W środku Europy/ (1990). Ekranowa kreacja Marty z obozu studenckiego w filmie psychologicznym Andrzeja Barańskiego /Nad rzeką, której nie ma/ (1991), przyniosła jej nominację do nagrody Złotych Lwów, za pierwszoplanową rolę kobiecą na 16. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. W 1992 roku otrzymała Złotą Kaczkę, nagrodę przyznawaną przez czytelników magazynu Film dla najlepszej aktorki. Powróciła na duży ekran w filmach: /Obywatel świata/ (1991) z Janem Fryczem, melodramacie historycznym Janusza Zaorskiego /Panny i wdowy/ (1991), melodramacie komediowym Krzysztofa Langa /Papierowe małżeństwo/ (Paper Marriage, 1991) w roli panny młodej, która wychodzi za mąż za angielskiego lekarza i gangstera, /Balanga/ (1993), filmie akcji /Anioł śmierci/ (Beyond Forgiveness, 1994) u boku Rutgera Hauera i Johna Rhysa-Daviesa, sensacyjnym Krzysztofa Langa /Prowokator/ (1995) oraz kostiumowym fantasy Krzysztofa Gradowskiego /Dzieje mistrza Twardowskiego/ (1995), jako duch Barbary Radziwiłłówny.

W 2007 roku nagrała wspólnie z Włodzimierzem Nahornym, Januszem Szromem, Grzegorzem Markowskim oraz Agnieszką Wilczyńską płytę z kolędami. Płyta została zatytułowana /Cicho, Cicho Pastuszkowie/. Jej ostatnią płytą jest /Żarcik á propos/, na której znajdują się piosenki do tekstów tandemu Jerzy Wasowski/Jeremi Przybora, jak również utwory do tekstów Marii Czubaszek, Jacka Dehnela, Anny Borowej czy Bronisława Broka. Bierze czynny udział różnych projektach muzycznych koncertując z takimi muzykami jak Bogdan Hołownia, Włodzimierz Nahorny, Andrzej Jagodziński, Andrzej Łukasik, Janusz Szrom.

 

Edyta Jungowska

fot. Robert Jaworski

Absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Zadebiutowała w filmie Ucieczka z miejsc ukochanych. Pierwszym ważnym spektaklem w jej karierze, był dyplom w reżyserii Andrzeja Strzeleckiego - Muzykoterapia. Aktorka na początku związana była z Teatrem Nowym w Warszawie (1989-1998), w którym zagrała tytułową rolę w słynnej Balladynie, w reżyserii Adama Hanuszkiewicza. Do ważnych ról tego czasu należała również kreacja  Solwejgi w sztuce Henrika Ibsena Peer Gynt - ten spektakl także w reżyserii Adama Hanuszkiewicza.

Z Teatrem Studio związała się w 1998 roku. Najpierw wystąpiła tu w roli Klary w Zachodnim wybrzeżu Bernarda-Marie Koltesa, w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego w 1998. Kolejną rolą była rola Prosiaczka w Kubusiu P. wg A. A. Milne’a, w reżyserii Piotra Cieplaka w 1999, a także rola Rebeki w Na wsi Martina Crimpa, w reżyserii Mariusza Grzegorzka w 2003 roku. Aktorka grała również gościnnie w Teatrze Dramatycznym (Zazum – w reżyserii Łukasza Kosa, 2000) i w Teatrze Narodowym (Sen nocy leniej – w reżyserii Jerzego Grzegorzewskiego, 2001). Wielokrotnie można ją było oglądać również w Teatrze TV. U Macieja Wojtyszki zagrała Konstancję Weber w Amadeuszu (Peter Shaffer,1993), a także Elizę w Pigmalionie (George Bernard Shaw, 1998). W spektaklu Portugalia Zoltana Egressy, w reżyserii Zbigniewa Brzozy zagrała rolę Kobiety (2002). Pracowała również u Sylwestra Chęcińskiego, Mariusza Trelińskiego, Macieja Dejczera, Juliusza Machulskiego i Olgi Lipieńskiej. Popularność przyniósł jej także recital Gotujący się pies, w reżyserii Rafała Sabara.

Nagrody:

1997 – Nagroda im. Leona Schillera
1998 – Nagroda Polsko-Niemieckiego Towarzystwa Kulturalnego ”Polonica” na XIX Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu
2000 – Nagroda Specjalna Teatru Ewy Demarczyk oraz Nagroda im. Andrzeja Waligórskiego „Andrzej 2000″ w Konkursie Aktorskiej Interpretacji Piosenki na XXI Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu
2004 – Sopot – Festiwal Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji Polskiej ”Dwa teatry” – (konkurs radiowy) nagroda za rolę w słuchowisku ”Merylin Mongoł” Kolady.

 

Agata Góral

fot. Robert Jaworski

Studentka Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Zagrała w spektaklach dyplomowych /Stracone zachody miłości/ Wiliama Szekspira, w reżyserii Bożeny Suchockiej w roli Rozalindy, w /Braciach Karamazow/ Fiodora Dostojewskiego, w reżyserii Jarosława Gajewskiego, w roli Lizawiety, w /Yermie/ Federico Garcii Lorki, w reżyserii Pawła Passiniego, w roli Lizy, za którą otrzymała nagrodę aktorską na Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi. Zadebiutowała w Teatrze Studio w spektaklu /Artaud. Sobowtór i jego teatr/, w reżyserii Pawła Passiniego (2011), zagrała także w /Idiocie/, w reżyserii Grzegorza Brala (2011).

Aktorzy Dariusz Jakubowski

W 1984 r. ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie. Od 1984 r. aktor warszawskiego Teatru Studio, gdzie jako student IV roku PWST debiutował w „Affabulazione” Piera Paolo Passoliniego w reżyserii Tadeusza Łomnickiego. Tuż po ukończeniu studiów zagrał w „Przedstawieniu pożegnalnym” P. Mullera w reżyserii Bogusława Lindy. Spektakl ten nagrodzono na Festiwalu „Grecja kolebką kultury” w Atenach w 1985  trzecią nagrodą (pierwsza przypadła Peterowi Brookowi za „Mahabharatę”, druga Peterowi Steinowi).Tutaj współpracował, obok wyżej wymienionych z reżyserami: Jerzym Grzegorzewskim, Mariuszem Trelińskim, G. De Moor, P.Schweitzerem, Jerzym Kaliną, Leszkiem Mądzikiem, A. Lipiec-Wróblewską, Z.Brzozą, Magdaleną Łazarkiewicz,  Agatą Dudą-Gracz, Stasysem Eidrigeviciusem, Grzegorzem Bralem. Z Teatrem Studio odbył szereg tournée artystycznych. Występował na prestiżowych festiwalach teatralnych w Europie, a także w Izraelu, Australii, Japonii na Tajwanie i w Singapurze.
Teatr offowy
W latach 1992-94 podjął współpracę z niezależną grupą teatralną „Misterion”,z którą w 1994 r.wystąpił w roli Dionizosa w „Bachantkach” Eurypidesa na Festiwalu Michaiła Czechowa w Forest Row w Anglii i na offowej scenie Southwark Playhouse w Londynie.
Film
Zagrał w produkcjach takich reżyserów jak:Andrzej Konic, Krzysztof Kieślowski, Janusz Majewski, Andrzej Trzos-Rastawiecki, Wojciech Wójcik, Jerzy Zalewski. Popularność przyniosły mu role w serialach „Ekstradycja”, „Wiedzmin”, „Na dobre i na złe”. Brał także udział w serialach dokumentalnych Bogusława Wołoszańskiego m.in.: „Tajemnicy twierdzy szyfrów”.
Muzyka i słowo
W Filharmonii Narodowej w Warszawie wykonał z Orkiestrą FN pod batutą Łukasza Borowicza partie narratora w „Pocałunku wieszczki” Igora Strawińskiego, w „Historii Babara” F. Poulenca i „Najbardziej niewiarygodnej historii” Wernera. Realizował także partię narratora w „Impresji na początek drogi” P. Buczyńskiego z Orkiestrą Kameralną Filharmonii Narodowej. W Filharmonii Śląskiej w Katowicach wykonał partię narratora w „Piotrusiu i wilku” S. Prokofiewa.
Spektakle autorskie
Jest twórcą spektakli łączących muzykę i słowo, które prezentował m.in.: w Muzeum Literatury w Warszawie, w Teatrze Studio w Warszawie, w Teatrze Osterwy w Gorzowie Wlkp., na Festiwalu Muzyki Dawnej na Zamku Królewskim w Warszawie, na Festiwalu Chopiniana w Łazienkach Królewskich w Warszawie, w Filharmonii Świętokrzyskiej w Kielcach, w Filharmonii w Rzeszowie, w Centrach Chopinowskich w Sannikach i Szafarni, na Festiwalu Muzyki Organowej i Kameralnej w Słupsku, Festiwalu Muzyki Kameralnej Radom-Orońsko, na koncertach Towarzystwa im.F.Chopina.Dla Estrady Kameralnej Filharmonii Narodowej tworzył autorskie programy oparte na słowie.
Jest wiceprezesem Związku Artystów Scen Polskich.

Mateusz Lewandowski

fot. Robert Jaworski

Ukończył Akademię Teatralną im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie w roku 2007. Od 2007 związany z Teatrem Studio, gdzie wystąpił w: Drewnianym człowieku w reżyserii Stasysa Eidrigeviciusa, w  Prze(d)stawieniu w reżyserii Agaty Dudy – Gracz, w Pastorałkach polskich w reżyserii Ireny Jun,  w spektaklu Każdy/a. Sztuka moralna w reżyserii Michała Zadary, w Pantaleonie i wizytantkach w reżyserii Pawła Aignera, w Nienasyceniu w reżyserii Tomasza Hynka, w Księżnej d’Amalfi w reżyserii Jacka Głomba. Obecnie występuje w spektaklach Idiota i Ćwiczeniach z Ionesco w reżyserii Grzegorza Brala.

Krzysztof Strużycki

W 1979 ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie. Z Teatrem Studio związany od 1979 roku. W 1980 roku współpracował z Jerzym Szajną, przy spektaklu /Dante/, gdzie wcielił się w rolę Jana Pokutnika. Z Jerzym Grzegorzewskim spotkał się min. przy /Parawanach/ (1982), /Operze za trzy grosze/ (1986), /Tak zwanej ludzkości w obłędzie/ (1987), /Ustach milczących/ (1988), /Śmierci Iwana Ilicza/ (1991), /Mieście liczącym psie nosy/ (1991), /Pułapce/ (1994), /Czterech komediach równoległych/ (1994), /Don Juanie/ (1994) czy /Dziadach/ (1998). Obecnie występuje w spektaklu /Ćwiczenia z Ionesco/ w reż. Grzegorza Brala i Krzysztofa Majchrzaka. Na swoim koncie ma również wiele ról filmowych, pracę w radio oraz udział w performencach i happeningach wraz z Jerzym Kaliną. Jest także aktorem dubbingowym, podkładał głos w wielu bajkach, min. w /Smurfach/, /Małej Syrence/ czy /Królewnie Śnieżce/. W 2009 i 2010, zagrał w serialach /Klan/ oraz /Na dobre i na złe/.

Janusz Stolarski

Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej  im. Solskiego w Krakowie, dyplomant prof. Haliny Gryglaszewskiej. Aktor w Drugim Studio Wrocławskim (w grupie Mirosława Kocura), w Państwowym Teatrze w Kielcach, w Teatrze Polskim w Poznaniu, w Teatrze Ósmego Dnia w Poznaniu, w Teatrze im. Kochanowskiego w Opolu. Występował w Starym Teatrze w Krakowie w roli Don Juana w /Don Juanie/ oraz w roli Wyspiańskiego  w /Tryptyku Wyspiański/ w reżyserii Marka Fiedora); w Teatrze im. Kochanowskiego w Opolu (gdzie wcielił się w rolę Andrzeja w /Niewinnych/ Hermanna Brocha w reżyserii Marka Fiedora); w Teatrze /STU/ w Krakowie (w /Hamlecie/ w reżyserii Krzysztofa Jasińskiego); w Teatrze Usta-Usta Marcina Libera (w spektaklu /Rzeźnia LilaRóż/ oraz w projekcie warsztatowym opartym na motywach /Grabarza Królów/ Jerzego Łukosza, w spektaklach /Sympaty for the Devil/ i „Śmierci człowieka wiewiórki”, w projekcie „Bóg, Honor, Ojczyzna” – cz. I – „Katarzyna Medycejska”, czytaniach performatywnch: /Spring of death/, /Bucharest calling/);

Związany również z Polskim Teatrem Tańca – tam współpraca reżyserska i rola Pana von K. w spektaklu  /Przypadki Pana von K./ a także konsultacje reżyserskie i udział w spektaklu  „IXXI la lotta continua”.

Od 1994 – współtworzy Stowarzyszenie Teatralne ANTRAKT, w którym tworzy i gra wielokrotnie nagradzane w kraju i za granicą monodramy: „ECCE HOMO” wg tekstów Fryderyka Nietzschego, /Zemsta Czerwonych Bucików/ wg sztuki Philipa-Dimitii Galasa, /Grabarz Królów/ wg tekstu Jerzego Łukosza (obecnie grany jako spektakl plenerowy), /Kod/ wokół muzyki Zbigniewa Łowżyła i Krzysztofa Nowikowa, /Orfeusz i Eurydyka/ wg poematu Czesława Miłosza. Prowadzi warsztaty teatralne. Reżyseruje widowiska plenerowe i salowe (m.in. w ramach cyklicznej współpracy ze Stowarzyszeniem Jarocin XXI: /Głosy/, /Fremd-Obcy/, /Niezapomnianie/). Od 2008 sprawuje opiekę artystyczną nad Teatrem 21 (Stowarzyszenie Jarocin XXI) .Od stycznia 2006 – pracuje w Teatrze Studio w Warszawie

Stanisław Brudny

fot. Robert Jaworski

Absolwent Studia Aktorskiego przy Teatrze Śląskim im. Wyspiańskiego, na którego deskach w spędził ponad 20 lat. Debiutował w 1951 roku rolą chłopca w /Dożywociu/ Aleksandra Fredry w reżyserii Romana Zawistowskiego. Współpracował m.in. z Jerzym Jarockim i Józefem Szajną. Ten ostatni zaprosił go w 1972 roku do Teatru Studio. Tu wcielił się w rolę Sajetana w /Witkacym/ w reżyserii Józefa Szajny, potem Pabla w /Komu bije dzwon/ w reżyserii Lidii Zamkow (1972), a także w kolejnych spektaklach w reżyserii Józefa Szajny: /Gulgutierze/ (1973), /Replice IV Dante/ (1974), /Cervantesie/ (1976), /Majakowskim/ (1978), /Śmierci na gruszy/ (1970 i 1978).

Po odejściu Józefa Szajny, Stanisław Brudny miał okazję pracować wielokrotnie z kolejnym dyrektorem artystycznym Teatru Studio, Jerzym Grzegorzewskim. Zagrał w /Parawanach/ Jeana Geneta (1982), w /Pułapce/ Tadeusza Różewicza (1984),w /Powolnym ciemnieniu malowideł/  (1985), w /Operze za trzy grosze/ Bertolda Brechta (1986), w /Tak zwanej ludzkości w obłędzie/ (1987), w /Dziadach. Improwizacjach/ Adama Mickiewicza, w /Usta milczą…/ (1988), w /Miasto liczy psie nosy/ (1991); w /Don Juanie/ Moliera (1996).

U Zbigniewa Brzozy, kolejnego dyrektora Teatru Studio zagrał w /Godzinie, w której nic nie wiedzieliśmy  o sobie nawzajem/ Petera Handkego (1996), w /Sofoklesie/ (1998), w /Miłości na Madagaskarze/ Petera Turriniego (2000), w /Amadeusz/ Petera Shaffera (2002), w /Balu pod Orłem/ (2003). Do głośnych ról należał jego Kłapouchy w „Kubusiu P.” w reżyserii Piotra Cieplaka. Na jubileusz 50-lecia pracy wystąpił w „Zbyt głośnej samotności” Hrabala w reżyserii Tomasza Mana.

Do jego ostatnich osiągnięć należą role w spektaklach /Ćwiczenia z Ionesco/ Eugenia Ionesco w reżyserii Grzegorza Brala oraz /Józef i Maria/ Petera Turriniego w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego.

Stanisław Brudny był wielokrotnie nagradzany za swój dorobek artystyczny. W 1971 roku otrzymał Srebrną Maskę, Złoty Krzyż Zasługi, w roku 1999 został wyróżniony przez jury  XXXIX Kaliskich Spotkań Teatralnych za rolę w przedstawieniu /Bam/. W październiku 2010 r. został odznaczony Srebrnym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis.

Krzysztof Majchrzak

Aktor filmowy i teatralny, muzyk; jeden ze współczesnych mistrzów aktorstwa charakterystycznego. Studiował wokalistykę i pedagogikę w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi oraz aktorstwo w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej, Telewizyjnej i Filmowej w Łodzi.

Przełomowym momentem w jego karierze była świetna rola w filmie Filipa Bajona /Aria dla atlety/ (1979). Majchrzak zagrał Władka Góralewicza, zapaśnika występującego w cyrkach na początku XX wieku. Postawny i silny, ogolony /na zero/, dał popis wyrazistego, charakterystycznego aktorstwa. Krytycy porównywali go do Marlona Brando.
Majchrzak zagrał w przeszło 30 filmach. W wielu z nich stworzył wybitne role. W /Konopielce/ Witolda Leszczyńskiego (1981) wg prozy Edwarda Redlińskiego wcielił się w Kaziuka Bartosiewicza. Stworzył tragiczno-komediowy portret chłopa rozdartego między tradycją a fascynacją współczesnym światem. W latach 90. najciekawsze role tworzył w filmach Jana Jakuba Kolskiego – jako ksiądz Andrzej w /Cudownym miejscu/ (1994) i Józef Andryszek V w /Historii kina w Popielawach/ (1998). W 2003 r. otrzymał na festiwalu filmowym w Gdyni nagrodę w kategorii najlepsza pierwszoplanowa rola męska za Fryderyka z Gombrowiczowskiej /Pornografii/ reżyserowanej przez Kolskiego. Była to jedna z najbardziej złożonych i wymagających ról w dorobku aktora.
W teatrze Majchrzak grał m.in. w przedstawieniach reżyserowanych przez Kazimierza Kutza ? /Kopciuchu/ Janusza Głowackiego (1980), Zygmunta Hübnera ? /Upadku/ Nordhala Greiga (1982), /Zmierzchu/ Izaaka Babla, w reżyserii Krystyny Meissner (1987) i spektaklach Jerzego Grzegorzewskiego ? /Operze za trzy grosze/ Bertolda Brechta (od 1989), /Miasto liczy psie nosy/ (1991) i /La boheme/ (1995). Stworzył wybitne role w sztukach Conora McPhersona jako Jack w /The Weir / Tama/ (1999) i John w /Dublińskiej kolędzie/ (2001) – przedstawieniach reżyserowanych przez Agnieszkę Lipiec-Wróblewską, jako Ian w /Światłach miasta/, spektaklu, który wyreżyserował wspólnie z Bronisławą Nowicką (2006), Wasyla Szujskiego w /Borysie Godunowie/ Aleksandra Puszkina, w reżyserii Andrieja Moguczija. W 2011 wspólnie z Grzegorzem Bralem przygotował spektakl /Ćwiczenia z Ionesco/.

Nagrody:
1980 – nagroda za najlepszą rolę męską w filmie /Aria dla atlety/ w reżyserii Filipa Bajona na Festiwalu Filmowym w Hyeres, nagroda im. Zbigniewa Cybulskiego.
1983 – nagroda za najlepszą rolę męską w filmie /Konopielka/, w reżyserii Witolda Leszczyńskiego, na 3. Międzynarodowym Festiwalu Filmów Komediowych w Vevey w Szwajcarii.
1994 – nagroda za rolę drugoplanową w filmie /Cudowne miejsce/ Jana Jakuba Kolskiego na 19. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni.
1998 – nagroda jury za pierwszoplanową rolę męską w filmie Jana Jakuba Kolskiego /Historia kina w Popielawach/, na 23. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni.
1999 – Kryształowe Zwierciadło – nagroda miesięcznika /Zwierciadło/ za bezkompromisowość w artystycznych wyborach, Złota Kaczka – nagroda miesięcznika /Film/.
2000 – wyróżnienie za rolę Jacka w przedstawieniu /The Weir / Tama/ Conora McPhersona w reżyserii Agnieszki Lipiec-Wróblewskiej w Teatrze Studio w Warszawie na 40. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych.
2001 – Nagroda Magnolii ufundowana przez miasto Szczecin za rolę w spektaklu /The Weir / Tama/ Conora McPhersona, w reżyserii Agnieszki Lipiec-Wróblewskiej w Teatrze Studio w Warszawie, na 36. Ogólnopolskim Przeglądzie Teatrów Małych Form /Kontrapunkt/ w Szczecinie.
2003 – nagroda za pierwszoplanową rolę męską, za rolę w filmie /Pornografia/ Jana Jakuba Kolskiego na 28. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni.

Mirosław Zbrojewicz
fot. Robert Jaworski

fot. Robert Jaworski

Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Zadebiutował w 1981 roku rolą Sukiennika w /Mistrzu Piotrze Pathelinie/ w reżyserii Wojciecha Maryańskiego, na scenie Lubuskiego Teatru im. L. Kruczkowskiego w Zielonej Górze. Występował w wielu polskich teatrach, w tym w Teatrze Powszechnym im. Jana Kochanowskiego w Radomiu (1991), w Teatrze Szwedzka 2/4 w Warszawie (1993-1994), w Teatrze Rozmaitości w Warszawie (1994-2001). Tu zagrał liczne role, m.in. Ryszarda Goldersa w /Bziku tropikalnym/ Stanisława Ignacego Witkiewicza, w reżyserii  Grzegorza Horsta, Jezusa w /Historii o Miłosiernej, czyli Testamencie psa/ Ariano Suassuna, w reżyserii Piotra Cieplaka, Milona w /Słowach Bożych/ Ramona del Valle-Inclana, w reżyserii Piotra Tomaszuka, Jana w /Magnetyzmie serca/ Aleksandra Fredry, w reżyserii Sylwii Torsh), Poloniusza w /Hamlecie/ Wiliama Shakespeare?a, w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego, Lebiediewa w /Księciu Myszkinie/ wg Fiodora Dostojewskiego, w reżyserii Grzegorza Jarzyny), Duncana w /2007: Macbeth/ Wiliama Shakespeare?a, w reżyserii Grzegorza Jarzyny i Tadka w /Cokolwiek się zdarzy, kocham cię/, w reżyserii Przemysława Wojcieszka.

Od 2003 roku związany z Teatrem Studio w Warszawie. Tu wystąpił w spektaklach: /Bal pod Orłem/ oraz /Marylin Mongoł/ Nikołaja Kolady, oba spektakle w reżyserii Zbigniewa Brzozy,  /Zbyt głośna samotność/ Bohumiła Hrabala w reżyserii Tomasza Mana, /Drewniany człowiek/ w reżyserii Stasysa Eidrigevičiusa, /Nienasycenie/ Stanisława Ignacego Witkiewicza, w reżyserii Tomasza Hynka, /Oczarowanie/ Hermanna Brocha, w reżyserii Marka Fiedora, /Hollyday/ wg Trumana Capote, w reżyserii Michała Siegoczyńskiego, /Przed odejściem w stan spoczynku/ Thomasa Bernharda w reżyserii Michała Kotańskiego.

Ma na swoim koncie udział w tak popularnych filmach jak m.in.: /Pierścionek z orłem w koronie/, /Miasto prywatne/, /Psy 2: Ostatnia krew/, /Pułkownik Kwiatkowski/, /Tato/, /Kiler/ i /Brat naszego Boga/, a także seriale: /Panny i wdowy/, /Akwarium, czyli samotność szpiega/, /Ekstradycja/, /Sukces/, /Tajemnica Sagali/, /Boża podszewka/, /13 posterunek/.

Wojciech Zieliński

fot. Robert Jaworski

Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej i Telewizyjnej w Łodzi, którą ukończył otrzymując prestiżową nagrodę Grand Prix, za rolę w spektaklu dyplomowym Gezy w /Gezie-dzieciaku/ i Irwina w /Tajemnej ekstazie/, przyznaną na XXII Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi. Od 2004 roku rozpoczął współpracę z Teatrem Studio, gdzie zagrał w spektaklach /Gombrowicz. Opereta Muerta/, w reżyserii Łukasza Czuja, a następnie – już na profesjonalnej scenie – w /Gezie-dzieciaku/ (2005), także w roli tytułowej. Wystąpił w /Słudze dwóch panów/ Carla Goldoniego, w reżyserii Rimasa Tuminasa (2006), w /Światłach miasta/ Conora McPhersona, w reżyserii Krzysztofa Majchrzaka i Barbary Nowickiej (2006),  w /Przedstawieniu/ Tankreda Dorsta i Ursuli Ehler, w reżyserii Agaty Dudy-Gracz, w /Pasji/ Petera Turriniego, w reżyserii Zbigniewa Brzozy (2007), w /Drewnianym człowieku/ Stasysa Eidrigevičiusa (2007), w /Nienasyceniu/ Stanisława Ignacego Witkiewicza, w reżyserii Tomasza Hynka (2009), w /Oczarowaniu/ Hermanna Brocha, w reżyserii Marka Fiedora.

Obecnie przygotowuje rolę w /Sierpniu/ Tracy’ego Lettsa, w reżyserii Grzegorza Brala.

Jest znanym aktorem filmowym. Zagrał w telewizyjnej realizacji /Gezy-dzieciaka/. Wystąpił też w filmach: /Dotknij mnie/ Anny Jadowskiej i Ewy Stankiewicz, /Z odzysku/ Sławomira Fabickiego. Uznanie przyniosła mu rola Michała Leby w filmie /Chrzest/ Marcina Wrony, za którą otrzymał Złotego Lwa na 35 Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Za rolę Michała w filmie /Huśtawka/, w reżyserii Tomasza Lewkowicza otrzymał nominację do Złotej Kaczki, nagrody przyznawanej przez Miesięcznik Film.

NAGRODY

2004, Łódź – XXII FST – Nagroda ZASP; Nagroda łódzkich mediów; Nagroda Jana Machulskiego; Nagroda honorowa gazety festiwalowej /Tupot/; Nagroda publiczności. Na FST grał role: tytułową w Gezie-dzieciaku Hay’a i Irwina w Tajemnej ekstazie Hare’a.
2004, Łódź – XXII FST – Grand Prix, nagroda ministra kultury za role: tytułową w Geza-dzieciak Haya i Irwina w Tajemnej ekstazie Hare’a w przedstawieniach dyplomowych PWSFTViT w Łodzi.
2004, Kalisz – XLIV KST – Grand Prix Jury Młodzieżowego za rolę Gezy w przedstawieniu dyplomowym Geza dzieciak Haya w PWSFTViT w Łodzi
2005, Sopot – V Festiwal Teatru Polskiego Radia i Teatru TVP /Dwa teatry/ – nagroda za rolę tytułową w przedstawieniu Geza dzieciak Janosa Haya

Przemysław Kosiński

fot. Robert Jaworski

Absolwent krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej (wydział aktorski we Wrocławiu). Zagrał w spektaklach dyplomowych Wesołe kumoszki z Windsoru w reżyserii Remigiusza Brzyka (rola Fentona) oraz Zwyczajne szaleństwo w reżyserii Elżbiety Czaplińskiej-Mrozek (rola Szefa). Od 2009 roku związany z Lubuskim Teatrem w Zielonej Górze. Tu zagrał m.in. w spektaklach Teraz na zawsze w reżyserii grupy SKUTER, (rola Franciszka), Pływanie synchroniczne w reżyserii Braňo Mazucha, (rola Pawła), Trzy siostry w reżyserii Piotra Ratajczaka (rola Wierszynina). Od 2012 roku w zespole Teatru Studio, gdzie zagrał Rogożyna w spektaklu Idiota w reżyserii
Grzegorza Brala.

Archiwum artystyczne Teatru Studio

Zbiory archiwum artystycznego obejmują dokumentację działalności Teatru Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza od roku 1972 do chwili obecnej.

Wyjątkowo bogata jest dokumentacja z lat 1972-1996, czyli okresów dyrekcji Józefa Szajny i Jerzego Grzegorzewskiego. Prócz podstawowych materiałów – takich jak programy teatralne, fotografie spektakli czy wycinki prasowe – składają się na nią także szczegółowe raporty z prób i przedstawień, warianty egzemplarzy reżyserskich oraz projekty scenograficzne.

Część z nich udostępniamy w ramach wirtualnego Archiwum Jerzego Grzegorzewskiego.

Od roku 1997 gromadzona jest również dokumentacja audiowizualna spektakli. Nieliczne rejestracje spektakli zrealizowanych w Teatrze Studio przed rokiem 1997 znajdują się w zbiorach Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie.

Zbiory archiwum artystycznego udostępniane są w wyznaczonych godzinach (poniedziałki, środy, piątki, godz. 10-16) wyłącznie na miejscu i tylko po uprzednim uzgodnieniu telefonicznym lub mailowym.

 

Kontakt:
Mateusz Żurawski
specjalista ds. programowych
+48 505 104 199
mateusz.zurawski@teatrstudio.pl

WP SlimStat